Σε ειδα στο ονειρο μου χτες το βραδυ. Σε ειδα και δεν θυμαμαι τι εκανες...

Θυμαμαι μονο που στεκομουν μπροστα σου, γονατιστος, κοιτωντας σε στα ματια, με μισο τρεμαμενο χαμογελλο, με τα χερια ενωμενα, απλωμενα, ανοιχτα... κρατωντας τιποτα... δινοντας οτι εχω. Τη σκεψη μου, τον χρονο μου και ισως στο μελλον και την αγαπη μου.

Σε ειδα... Το μονο που συγκρατω ωρες ωρες ειναι η απορριψη... ακαθοριστη, συγκεχυμενη... αλλα παρουσσα.

Τίτλος

Μα ποσο γελοιοι ειμαστε εμεις οι Δυτικοι! Γιατι, να μην κοροιδευομαστε, και εμεις στον δυτικο κοσμο ανηκουμε. Με το ζορι πλεον, αλλα οντως. Ωρες ωρες, αν καταφερεις να κοιταξεις τον εαυτο σου απο αποσταση, διαπιστωνεις ποσο μεγαλειωδως τραγελαφικος θα εδειχνες στα ματια ενος ξενου παρατηρητη...

Καθομαι σε ενα ημισκοτεινο μαγαζι, με τα καθαρα μου ρουχα, με το τσιγαρο στο ενα χερι και το (τραγικα) ακριβοπληρωμενο ποτο στο αλλο. Δεν ξερω για τους υπολοιπους, αλλα οταν περνανε ανθρωποι που πουλανε DVD σε ανετους κυριους σαν και την παρτη μου, μονο ντοπη μπορω να νιωσω. Οταν βλεπω παιδια των 20 χρονων (σαν και εμενα) να διασκεδαζουν ξοδευοντας, να βγαζουν φωτογραφιες ποζαροντας με φιλους ή με οχι και τοσο φιλους ή κανοντας ερωτικα ναζακια μπροστα στον φακο, μονο αποστροφη για τον τροπο ζωης μας μπορω να νιωσω. Πραγματικα, φανταζομαι εναν Λατινο-αμερικανο να με χαζευει απο μια γωνια και να απορει για το τι κανει αυτο το καλοαναθρεμενο δυτικοπουλο και σκυβω το κεφαλι.

Τι μαλακιες καθομαι και γραφω θα μου πεις, και δικιο θα εχεις. Αλλα τι να κανω? Τουλαχιστον συνειδητοποιω το ποσο πολυ ειμαι αυτο που δεν θελω να ειμαι, αυτο που κατηγορω. Και τι κανεις? Σχεδον τιποτα. Σχεδον. Χωραει ενα ακομα τιποτα, ας μην κλεισω με το σχεδον... αλλα και παλι.. δεν ξερω.

.

Οχι άλλη σιωπή. Δεν μπορώ πια να την υπομείνω. Πόσες φορές να ουρλιάξω για να το ξεπεράσω? Γιατί? Απο δω και πέρα, στα αυτιά μου θα αντηχεί μονάχα μουσική. Υπέροχη, εξωπραγματική μουσική. Άγρια. Ήρεμη. Τέλεια μουσική...

Το έχω ανάγκη. Είναι η μοναδική σκέψη στο μυαλό μου. Ποιός όμως θα την παίζει? Και με τι όργανο? Ισώς όλα οσα λέω να είναι μονάχα η απόρεια μιας βίαιης συνειδειτοποίησης της θνησιμότητας μου.

Ποιός όμως θα την παίζει? Και με τι όργανο? Ισώς όλα οσα λέω να είναι μονάχα η απόρεια μιας βίαιης συνειδειτοποίησης της θνησιμότητας μου.

Ισώς τίποτα να μην εχεί καμία σημασία. Και όμως, δεν μπόρω να ξεπεράσω την σκέψη του πόσο τέλειοι είμαστε. Είμαστε? Και αν ναι, για ποιόν λόγο?

Καλοκαιρι

Εισπνοη.

Εκπνοη.

Εισπνοη.

Εκπνοη.

Εισπνοη.

Μαυρο. Σιγα σιγα, βασανιστικα, το μαυρο γιννεται πορτοκαλι. Το πορτοκαλι της φωτιας. Μιας φωτιας που καιει τον οριζοντα. Η πυρινη φλογα που κατακλυζει το σκηνικο απλωνει νωχελικα το πεπλο της πανω στο σωμα της θαλασσας. Οι εισπνοες και οι εκπνοες ταυτιζονται με την αεναη μαχη της ακρης της θαλασσας με τα βοτσαλα της παραλιας.

Ενα αερακι μου χαιδευει τα μαλλια και ηδονιζει τα ρουθουνια μου με το αρωμα της αρμυρας. Μην αντεχωντας αλλο το μεγαλειο του ηλιου, γυριζω το βλεμα μου στους πυρωμενους λοφους του νησιου που επιτελους, σιγα σιγα, θα αναπαυθουν για μερικες ωρες.

Ψαχουλευω με το δεξι μου χερι μια πετρα, καταλληλη για πεταγμα. Την πεταω στο νερο. Ποτε δεν ηξερα γιατι το κανω αυτο. Δεν στεκομαι να το σκεφτω. Το τοπιο ειναι γοητευτικο και ειτε το θελεις ειτε οχι σε κατακλυζει με την ομορφια του.

Η δυση του ηλιου ερχεται σαν λυτρωση, καθως η δροσια που φερνει μαζι της ειναι τουλαχιστον ανακουφιστικη. Ξαπλωνω και χαζευω τα αστερια. Η ''Μικρη Αρκτος''. ''Χεχ..'' λεω. Κατσαρολα... Αλλη μια ριπη εκεινου του γλυκου, καλοκαιρινου αερα με κανει να κλεισω τα ματια χαμογελωντας. ''Καλοκαιρι'' , σκεφτομαι..

Χι χο χα χχχ....

"Ναι...."
"Τι αλλα?" , ρωτησε η μοιραια ξανθια emo, επονομαζομενη Μητσος, ξεφυσωντας βαρεμενα αλλο ενα συννεφο μωβ καπνου.
"Τα ιδια... ξερεις." , απαντησε ο Robert, αφου εφαγε αλλο ενα πρασινο κεραμιδι απο την σκεπη του νοσοκομειου.
"Ναι..." , ξαναειπε. "Αλλα γιατι? Θελω να πω, παραξενο δεν ειναι?"
"Οχι, καθε αλλο. Σε τετοιες περιπτωσεις ισα ισα, ενδεικνειται."
"Σοβαρα?"
"Αχα."
"Εκπλησομαι, ειλικρινα..."
"Δεν θα επρεπε, οντας αυτη που εισαι."
"Χαχα, ξερεις τι? Δικιο εχεις. Δεν εκπλησομαι καθολου!"
"...το ειχα ψιλιαστει."
"Χεχε..."
Εκεινη την ωρα της ημερας ο ηλιος ελουζε τα παντα με το υποτονικο μπλε φως του... Η στεγη του νοσοκομειου ηταν το τελειο μερος για να παρακολουθησει κανεις το ηλιοβασιλεμα, αν και οι κατσαριδες αποτελουσαν προβλημα για μερικους.
"Λοιπον, λεω να φευγω σιγα σιγα.." , ειπε η Μητσος.
"Ευτυχως. Στο καλο λοιπον. Χαρηκα που σε ειδα!"
"Εγω παλι οχι... Φιλακια στον Στρουνθοκαμηλο, ετσι? Μην τα ξεχασεις!"
"Καλα καλα, οτι πεις."
"Γειαααααα!" ειπε καθως επεφτε απο την ταρατσα 155 οροφους κατω.
.
.
.

Στιχοι (στα Αγγλικα)

When you walk down your cieling

And you break down your door

When you stare at your face

From a mile afar

Then you definately know

Something's got to be wrong



When there's a knock on your front door

And there's nobody there

When you think you're among friends

While your voice is alone

Then you definately know

Something just isn't right



When...


When your TV is chatting

And your mouth is dry

When you're feeling ablaze

In the Northern of poles

Then you should proly worry

Something is out of place



When your window is the ocean

And the view is the sun

When the air is hissing

And you're going down, down

Then my friend I've to tell you

Everything has gone wrong...

Γιατι οχι...

3:00 το πρωι

Για μια ακομη φορα ενω η ιδεα του υπνου φανταζει ολοενα και πιο δελεαστικη Κατι την κρατα απο το να γιννει πραγματικοτητα.

Πλενει τα δοντια του, επισκεπτεται την τουαλετα. Καθεται λιγο ορθιος και το σκεφτεται. Ανοιγει μια μπυρα, γεμιζει ενα ποτηρι με αυτη.

Για μια ακομη φορα σκεψεις κατακλυζουν το κεφαλι του. Ασυνδετες φαινομενικα, αλλες παλιες και φαυλες, αλλες καινουριες και ακατεργαστες.

Σκεψεις...

Κοιτα επιμονα και αφηρημενα τον τοιχο.

Σηκωνεται. Ντυνεται βιαστικα.

Χωνει τα κλειδια του στην τσεπη του και βγαινει απο το διαμερισμα του. Σκοταδι. Ενα κρυο αερακι τον χτυπα στο προσωπο και τον κανει να ανατριχιασει - ο ουρανος ειναι καταμαυρος.

Περπαταει κοιτοντας χαμηλα, με τα χερια στις τσεπες. Περνα κατω απο τα φωτα της πολης και μπροστα απο τις κλειστες βιτρινες των μαγαζιων. Ειναι ησηχα. Παντα του αρεσε αυτη η ωρα. Συχνα οι μεγαλες πολεις γιννονται τρομακτικες τη νυχτα, αλλα ισως αυτο ακριβως να τις κανει τοσο γοητευτικες ... για καποιο διεστραμενο λογο πολλοι ανθρωποι γοητευονται απο τον φοβο.

Μπορει καποιος να πει πως τα χρωματα ειναι εντονοτερα αυτη την ωρα της μερας - το σκοταδι κανει οτιδηποτε ξεχωριζει μεσα απο αυτο να φανταζει μεγαλειωδες ωρες ωρες.

Ενα αυτοκινητο γκρεμιζει στιγμιαια την σιωπη του δρομου αλλα συντομα χανεται.

Τι ηθελε εδω εξω? Αδυνατει να θυμηθει. Σηκωνει ανεπαισθητα τους ωμους και συνεχιζει να βαδιζει...